ilumin

เมื่อตอนกลางวันผมไม่เป็นอันทำงาน

เพื่อนสนิทของผม เธอโทรมาพูดคุย ปรับทุกข์กับผมเรื่องคนรักของเธอตาย(ซึ่งผมก็สนิทกับมันมาก)

ตกใจอย่างเป็นที่สุด
ผมเพิ่งได้คุยกับมันเมื่อสัปดาห์ก่อนนี่เอง...
ผ่านมาไม่กี่วัน ก็ด่วนจากกันไปเสียแล้ว

ลักษณะภายนอก น้ำเสียงของเธอเข้มแข็งมาก
แต่ผมก็พอจะคาดเดาออก ว่าเธอก็เสียน้ำตาไปใช่น้อย

. . .

สาเหตุคงมาจากการทะเลาะเบาะแวง
เพราะครั้งสุดท้ายที่ได้คุยกับมัน
มันพร่ำบ่นถึงเรื่องแฟนสาว(เพื่อนสนิทของผม)

มันบอกว่าเธอ ไม่ค่อยจะมีความคิดเห็นตรงกับมันเท่าไหร่นัก
ในบางครั้งมันกลายเป็นคนไร้เหตุผล เห็นแก่ตัว ทั้งๆที่มันเองมีจุดประสงค์เพียงแค่อยากให้เธอมีความสุข
ทั้งๆที่บางครั้งมันก็มีเหตุผล แต่ก็กลับไม่ได้ช่วยอะไรเลย...

มันบอกว่ามันแตกต่างกับเธอเหลือเกิน แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้มันรักเธอน้อยลง

เรื่องมันเริ่มขึ้นตั้งแต่เมื่อสองปีที่แล้ว
ที่เธอยอมทำตามคำสั่งพ่อแม่ "ให้ไปทำงานเป็นครูแถวบ้าน"
มันโวยวายจะเป็นจะตาย ไม่ยอมให้เธอไป
มันบอกว่า มันเห็น "ปัญหา" ตั้งแต่ที่เธอคิดที่จะกลับไป
พยายามอธิบายเหตุผลร้อยแปดพันเก้าประการ ก็ไม่อาจจะรั้งเธอไว้ได้
แต่มันก็ยอมรอ เพราะเธอสัญญาว่าเพียง 1 ปี เธอจะกลับมาหางานที่นี่ใหม่
...ถึงแม้ว่ามันจะไม่เชื่อ แต่มันก็ยอมรอ
เพราะมันรัก และเชื่อว่าคนรักจะไม่ผิดคำสัญญา

ผ่านไปไม่ถึงครึ่งปี
มันทวงถามว่ายังจำคำสัญญาที่ให้ได้หรือไม่
เธอจำได้... และเธอบอกว่าเธอเสียใจ
เธอมีความจำเป็นจะต้องเรียนต่ออีก สองปี ซึ่งต้องทำงานใช้ทุน อบต. อีกไม่ต่ำกว่าปีที่เรียน

...โกรธจัด...
มันขบกรามดังลั่น
มันหัวเสียไปหลายอาทิตย์ เพราะสิ่งที่เธอทำนั้นไม่เคยแม้แต่จะบอก หรือปรึกษามันเลย
...แต่มันก็ยังรอ

จนมาถึงครั้งสุดท้ายที่ผมเจอมัน

มันบอกว่ารอไม่ได้... มันพยายามทำทุกวิถีทางที่จะพาเธอมาสู่ความก้าวหน้าในอนาคต
แต่เธอ.. เธอปฏิเสธมันตั้งแต่มันยังไม่เอ่ยปาก

เรื่องสุดท้ายที่มันบอกกับผมคือ

"กูอยากให้สิ่งที่กูคิด สิ่งที่กูเคยบอกแฟนกู สิ่งที่กูเคยเตือน มันเป็นแค่เรื่องที่กูคิดผิด
กูอยากให้มันเป็นเรื่องที่กูคิดมากไปคนเดียว ถึงแม้ว่าเวลาสองปีมันจะพิสูจน์ว่าแม่งที่กูพูดมันถูกแค่ไหน
แต่กูก็อยากให้กูคิดผิด เพื่อที่ว่าแฟนกูจะได้มีความสุข อย่างที่มันคิดว่ามันถูก"

. . .

ผมบอกกับเธอว่า "สิ้นเวรสิ้นกรรมกันแล้ว"
ถ้ามันยังอยู่ มันคงไม่อยากให้เธอเสียใจ ไม่อยากให้เธอร้องไห้

ตอนนี้มัน คงอยากให้เธอเดินไปตามทางที่เธอ(หรือคนอื่น)เลือกเดิน แล้วมีชีวิตใหม่
มันคงจะเก็บความรักที่เธอและมันมีไว้กับ "จิต" ที่หลงเหลืออยู่ของมัน
มันคงจะเฝ้าดู และพยายามช่วยเหลือเธอ

เธอยังสับสน
ว่าเหตุใด มันถึงต้องตาย

. . .

เพราะผมไม่ได้บอกเธอเรื่องที่มันบ่นกับผมมานานแสนนาน
คิดว่าเธอคงไม่เข้าใจ... เพราะขนาด "มัน" คนที่เธอรัก
เธอยังปฏิเสธและไม่พยายามเข้าใจความหวังดีของมัน ที่มันมีให้เธอตลอดเวลา

มาถึงตอนนี้ คิดว่ามันคงสายไปแล้วหล่ะ สำหรับคำอธิบาย
ในเมื่อมันก็ไม่อยู่แล้ว คงไม่จำเป็นอีกต่อไปที่จะพูดกันเรื่องเหตุผล
เพราะถึงแม้ว่าจะมีเหตุผลมากมายจนสามารถหยิบเอาไปทำทฤษฏีบ้าบอ

"มัน" ก็คงไม่ฟื้นจากความตาย